پيامبر صلى الله عليه و آله هم در سخنان رسول خدا صلى الله عليه و آله منعكس شده و هم در رفتار آن گرامى . بَراء بن عازب مىگويد : رسول خدا را ديدم كه حسن را بر دوش خود داشت و مىفرمود : « خدايا من او را دوست دارم ، تو هم او را دوست بدار . » « 1 » عايشه مىگويد : روش پيامبر صلى الله عليه و آله چنين بود كه حسن را مىگرفت و به خود مىچسبانيد و مىفرمود : « اللَّهُمَّ انَّ هذا ابْنى فَاحِبَّهُ وَ احِبَّ مَنْ يُحِبُّهُ » « 2 » خدايا ! اين پسر من است ؛ او را دوست بدار ؛ دوستداران او را نيز دوست بدار . رسول اكرم صلى الله عليه و آله در مقام بيان فلسفهء محبّت خود نسبت به امام حسن و امام حسين عليهما السلام از آن دو به دو گل بوستان محمّدى ياد كرده كه همواره آنها را مىبوييده است . ابو ايوب انصارى مىگويد : از رسول خدا صلى الله عليه و آله در حالى كه حسنين عليهما السلام پيش روى آن حضرت بازى مىكردند پرسيدم : آيا آن دو را دوست دارى ؟ فرمود : « وَ كَيْفَ لا احِبُّهُما وَ هُما رَيْحانَتاىَ مِنَ الدُّنْيا ، اشُمُّهُما » « 3 » چگونه آن دو را دوست نداشته باشم ، و حال آنكه آن دو ، گلهاى خوشبوى من از دنيا هستند ؛ من آن دو را مىبويم . اين محبّت فوق‌العاده از پيامبرى كه همه تصميم‌گيرىها و اقداماتش بر مبناى وحى و مصالح عمومى اسلام و مسلمانان است ، نه انگيزه‌ها و تمايلات شخصى و خانوادگى ، نسبت به اين دو كودك گرانقدر ، در راستاى اهداف رسالت و اعلاى كلمه توحيد بود ؛ همان كه از زبان قرآن به عنوان مزد رسالت از مردم خواسته شده است . « 4 » و اين بيانگر آن است كه شخصيّت حسنين عليهما السلام شخصيّتى دينى و مكتبى بود و محبّت رسول خدا نسبت به آن دو بزرگوار ، محبّت به اصل دين و ارزشهاى والاى آن به‌شمار مىرفت .

--> ( 1 ) - صحيح بخارى ، ج 5 ، ص 33 . ( 2 ) - مجمع‌الزوايد و منبع الفوائد ، هيثمى ، ج 9 ، ص 176 . ( 3 ) - ترجمة الامام الحسين ، من تاريخ دمشق ، ص 40 . ( 4 ) - شورى ( 42 ) ، آيه 23 : « قُلْ لا اسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ اجْراً الَّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبى » .